sobota, 22 lutego 2020

WOYZECK TEATR NARODOWY


WOYZECK jest prostym, spokojnym, biednym człowiekiem, który ma świadomość swojego marnego położenia, bezwzględności, okrucieństwa świata. A jednak stara się przystosować, utrzymać na powierzchni, z trudem usiłuje normalnie żyć. Jest niskiej rangi żołnierzem, dorabia u Kapitana opiekując się nim, pozwala przeprowadzać na sobie eksperymenty naukowe Doktora, kocha Marię, traktowaną przez wszystkich jak kurwę, oddaje jej każdy grosz na utrzymanie dziecka. Do czasu. Nie wiadomo tak do końca czy to szaleństwo świata czy życia nie do zniesienia a może jego własny obłęd doprowadza do tragedii. Woyzeck zabija narzeczoną, tym czynem siebie, w spektaklu trzykrotnie, jakby za każdym razem brał odwet na tych, którzy się do tego przyczynili. Wojsko/praca/, nauka/postęp/, społeczność/Kapitan, Maria, pozostali/ zawodzi, natura systemu rozczarowuje. Słaba jednostka nie ma na co liczyć. Nie uda jej się uratować spokoju, szczęścia, normalności. Miłości.

W pustej ogromnej przestrzeni ON i ONA, młodzi, piękni, zakochani kluczą, osobno chodzą w kółko, spotykają się, całują i w czasie tego zbliżenia on ją zabija, ona się osuwa, po chwili on również. Prosta scena opisuje niemożliwość współ/istnienia, rozpad świata. Ostatnią jednostki możliwą demonstrację buntu, wolności, woli, wyboru. Cóż z tego, ze zabójczą, szaloną! Ta sztuka, ten spektakl dowodzi, że nie da się skompilować twórczością syntezy, nie da się w realu wymyślić sposobu ocalenia. Złożyć wszystkie elementy, by do siebie pasowały tworząc sensowne wyjaśnienie, ostateczne rozwiązanie.

Życie na dnie zmusza człowieka do wyrzeczenia się empatii, narzuca albo wyzwala postawę barbarzyńcy, odziera życie z maski pozorów. Doprowadza do mentalnego upośledzenia, kastracji człowieczeństwa, wulgarnej minimalizacji. Tu wyostrza się, co na innych poziomach życia społecznego kamufluje kodeks moralny, kaganiec kultury, dryl wychowania, kanon etyczny, prawo. Triumfuje siła i przemoc. Dominuje nędzna egzystencja, prymitywne relacje, trwa brutalna walka o przetrwanie. Codzienność to pełzająca Apokalipsa/jako dziadowska ballada, śpiewana przez Mariusza Benoit z akompaniującym mu akordeonistą/, tak wrośnięta w życie od narodzin po śmierć, że niezauważalna traktowana jest jak normalność, oczywistość, zwyczajność. Tylko jarmarczna,  beztroska zabawa, cyrkowe popisy, przebieranki, sztuczki, dają wytchnienie, przynoszą ulgę, ożywiają intensywnymi kolorami, dziecinną radością martwy świat. Tylko w baśni Andersena o ślimakach/opowiadanej pięknie przez Sławomirę Łozińską/ mieszkających w łopianowym lesie możliwe jest szczęśliwe zakończenie. Gdy świat bogatych, wpływowych, dzierżących władzę upada, ślimaki nie zostaną ugotowane i podane na srebrnej tacy, nie dokona się ich, jak mniemają, jedyne przeznaczenie. Degeneracja oświeconych staje się siłą słabych.  Szansą na godne życie, nie godną śmierć.

Woyzeck/Cezary Kosiński/ żyje na dnie, w pustce chaosu świata, wypełnianej musztrą obowiązków, żołnierskim drylem, poświęceniem, pracą. Otacza go zaburzony krwawymi zaciekami, brudnymi plamami obraz rzeczywistości.  Polowania. Więzienia, klinczu, grobu. Bez blasku światła, harmonii piękna, ciepła dobra, cienia szczęścia. Docierające dźwięki pogłębiają nastrój przygnębienia, potęgują poczucie beznadziei, wzbierają napierającą falą śmierci. Jakby wszyscy bohaterowie za życia byli martwi: bezwolna Marta/Zuzanna Saporznikow/, pełen dobrych chęci ale pogrążony w demencji, melancholii Kapitan/Jerzy Radziwiłowicz/, zdziwaczały Doktor/Paweł Paprocki/, zwierzęcy, brutalny Tamburmajor/Oskar Hamerski/. Wszyscy są ofiarami położenia, sytuacji, losu. Zła.

Piotr Cieplak opracował nieuporządkowany tekst i wyreżyserował nieukończony dramat Georga Büchnera, oparty na autentycznych wydarzeniach, w imponująco otwartej, spójnej intelektualnie, plastycznie, dramaturgicznie formie. Uczynił z Woyzecka bohatera uniwersalnego. Człowieka o niskim statusie społecznym, poddanego presji świata, ludzkiej przemocy, której nie jest w stanie się przeciwstawić. I nie zna sposobu, by siebie, sobie podobnych ocalić.

Taki jest w roli Woyzecka Cezary Kosiński. Wrażliwy ale pasywny,  pracowity ale skazany na wegetację, odpowiedzialny ale zdradzany, czyniący, co należy, co trzeba ale wykorzystywany. Świadomość braku możliwości zmiany losu, bezwzględności systemu, bezduszności prostych, głupich ludzi, poczucie bezsilności doprowadza Woyzecka do obłędu. Bo nie chce zaakceptować niesprawiedliwości, poddać się beznadziei,  nie umie bronić się przed osaczającym go ze wszystkich stron złem. Nie zna znieczulenia na cierpienie, nie wie jak zagłuszyć ból, jaki funduje mu życie. Nie ma innego wyjścia niż ucieczkę w śmierć. Musiałby nic nie czuć, niczego nie oczekiwać, niczym się nie przejmować.

Ten spektakl jest przestrogą przed szaleństwem galopującego świata, który instrumentalnie wykorzystuje, bezpardonowo niszczy samotną, słabą, nie mogącą zignorować niesprawiedliwości jednostkę. Jest powściągliwą emocjonalnie  przypowieścią o przyczynach nadciągającej katastrofy w rzeczywistości zdehumanizowanej, wrogiej, złej. Jest o triumfie systemu, manipulacji jednej słusznej racji. Miłości gwałconej, wolności bez wartości, sytuacji bez wyjścia. Głosem biedy, obrazem marności. Smakowaniem rozczarowania. Jest diagnozą świata rodzącego życie dla agonii, zabijającego człowieka w ludziach permanentnym doświadczaniem przez nich presji, przemocy, wojny.  Bez Boga pustym. Bez człowieka smutnym.


WOYZECK  Georg Büchner
Przekład - Jerzy Liebert
Opracowanie tekstu i reżyseria - Piotr Cieplak
Scenografia, kostiumy i światło - Andrzej Witkowski
Muzykę skomponowali Jan Duszyński, Paweł Czepułkowski i Jakub Gawlik
Choreografię opracował Leszek Bzdyl.

Występują: Ewa Konstancja Bułhak (Kobieta, Kobieta z Brodą), Anna Grycewicz (Kobieta / Motyl), Kinga Ilgner (Kobieta / Kobieta Guma), Joanna Kwiatkowska-Zduń (Małgorzata / Dziewica Petronela), Sławomira Łozińska (Babcia), Zuzanna Saporznikow (Maria), Mariusz Benoit (Dziad), Bartłomiej Bobrowski (Andrzej / Koń), Oskar Hamerski (Tamburmajor), Robert Jarociński (Żołnierz / Zygmunt Żółty Ptak), Grzegorz Kwiecień (Żołnierz / Kaznodzieja / Koń), Kamil Mrożek (Żołnierz/ Człowiek z Mandżurii / Diler), Paweł Paprocki (Doktor), Hubert Paszkiewicz (Żołnierz / Niedźwiedź), Jerzy Radziwiłowicz (Kapitan) oraz gościnnie Cezary Kosiński (Woyzeck) i Jakub Gawlik (Żołnierz / Muzykant/ Biskup).

W spektaklu wykorzystano fragmenty baśni Hansa Christiana Andersena "Szczęśliwa rodzina" w przekładzie Bogusławy Sochańskiej i Nowego Testamentu w wydaniu Biblii Tysiąclecia.

W "Woyzecku" posłużono się nagraniem utworu Jana Duszyńskiego "Pierwsza Symfonia" w wykonaniu Orkiestry Sinfonia Varsovia pod dyrekcją Szymona Bywalca.

Premiera: 15 lutego 2020

Fot. Tomasz Ostrowski

niedziela, 16 lutego 2020

CZĘŚCI CIAŁA RAMONA NAGABCZYŃSKA KOMUNA/WARSZAWA


Ciało, CZĘŚCI CIAŁA, a więc materialna powłoka komunikuje światu kim jest lub chce być dla niego człowiek. Jak jest wykorzystywany, używany poprzez samą obecność, kod kulturowy, kontekst sytuacyjny. Ale też poprzez sztukę, jej rytuały i intuicyjne, emocjonalne, intelektualne oddziaływanie.

Ramona Nagabczyńska, jej ciało, pojawia się na scenie w neutralnej, powściągliwej formie. Artystka ubrana w beżową, elegancką sukienkę, buty na obcasie siedzi na podłodze na szarym pasie, wybiegu, przedłużeniu białego ekranu, w swobodnej ale wystylizowanej, posągowej pozycji. Oswaja nas przez dłuższą chwilę ze swoją obecnością. Tworzy się relacja widz obiekt. Staje się jednią w punkcie zero. Publiczność i artystka przyglądają się siebie, penetrują spojrzeniem, starają się wzrokiem wzajemnie poczuć, poznać.

Na olbrzymim ekranie w głębi zaczynają się pojawiać napisy, które wizualizuje jedynie wyraz twarzy performerki. Mimika, wyraz oczu, spojrzenie, ruch, układ głowy zdradza emocje, ilustruje neutralność tancerki współczesnej, baletowej, reżysera teatralnego, kuratora, Szwajcarii, Marii Callas, piosenkarki włoskiej, lamy,.., w końcu algorytmu. Pozostałe części ciała na tym etapie są statyczne, wyłączone, no własnie, całkowicie neutralne. To ćwiczenie, zabawa ale i konsekwentny komunikat. Artystka wyszła od siebie indywidualnej/ona jako Ramona Nagabczyńska, ale i tancerka współczesna/ i przedstawiając kolejne role, wcielenia, osoby publiczne doszła do stworzenia pewnego skończonego modelu funkcjonowania ciała w świecie globalnej komunikacji, modelu opisanego i odczytywanego językiem znaczeń łatwo rozpoznawalnych, jasnych. Bez trudu można zidentyfikować kolejne maski. Wyraz twarzy się zmienia, dostosowując się do nowych, skrajnie różnych wcieleń. Ukrywa, kamufluje, zakłamuje prawdziwą istotę, wsobną naturę artystki.  Ciało służy sztuce, sztuka komunikacji. Z czasem performerka uruchamia inne części ciała. Zmieniając układ rąk, dłoni, palców tworzy postaci rodem z malarstwa europejskiego.

Po wstępie zewnętrznej ekspresji, kreacji, metamorfozy ciała, również ciałem ale już zdepersonifikowanym /całkowicie zakryta twarz częścią materii sukienki/ artystka ilustruje ciała rewers, jego wnętrze. Półmrok czyni ekspozycję bardziej dramatyczną, odrealnioną, mroczną. To, co jest podskórne, ukryte, nieukształtowane, bo będące w ciągłej przemianie, niepokoi, pozbawia orientacji, nie daje się  łatwo rozpoznać, prosto zdefiniować. Ale jest równie ważne i prawdziwe. Przejmujące.

W tym projekcie  Ramona Nagabczyńska, performerka, tancerka, artystka, osoba ciałem przedstawia zewnętrzne możliwości przystosowania, uczenia się i komunikacji pozawerbalnej. Ciałem też wyzwala emocjonalny, wewnętrzny świat przeżywania, odczuwania. Obraz niemy, ekspresyjny, pierwotny. Uruchamia zmysłową, seksualną, drapieżną, groźną ciała ekspansję w jego rozedrganiu ścierających się sprzeczności. Postać Marii Callas rozpięta pomiędzy niemym krzykiem cierpienia, gestami sprzeciwu, w  dramatycznej obronie przed światem napierającym na nią, wkraczającym brutalnie w osobiste życie a jej operową karierą /aria/  uwidacznia jak sztuka przenika się ze światem indywidualnie przeżywanym, odczuwalnym. W jak skrajnie rozdzierającej opozycji jest ciało, jego rozpoznawalny publiczny wizerunek i ukrywany osobisty, intymny dramat. Jakby diwa operowa, uwielbiona, ceniona była tym oralnie gwałcona/wypływająca substancja z ust Nagabczyńskiej/. Wyciągnięte ku publiczności ręce, wykrzywione w spazmie bólu ciało zbliżające się do publiczności, przerażający niemy krzyk perfekcyjnie zsynchronizowany z pięknem wykonywanej arii budzi grozę. Genialnie wyraża dramat Callas jako osoby i jako artystki. Unaocznia sprzeczność pogodzenia dwóch różnych ról. Tego, co na zewnątrz człowiek wyraża i tego, co wewnątrz przeżywa. Ale też piękna i okrucieństwa sztuki.

Dlatego performerka nakłada na dolną część twarzy cielistą maskę jak kaganiec na usta, sposób na zachowanie neutralności, dystansu, spokoju. Siada przy półmisku z soczystymi, kolorowymi egzotycznymi owocami  i sięga po nie, i je choć wiemy, że jest to niemożliwe. Usta milczą ale dusza śpiewa. Krzyczy do żądnej  informacji, sensacji publiczności, zbiorowego anonimowego ciała słowami wulgarnego oskarżenia, obraźliwego gniewu, słowami wyrzutu, bólu upominającego się o szacunek do prywatności. Bo poznanie prawdy jest poza zasięgiem/"Myślicie, ze wiecie kim jestem?!Wydaje się wam, że mnie znacie, wiecie o mnie wszystko?!/.  Scena mówi o prawdzie o człowieku/ciało/, pięknie świata/owoce/, sztuki/muzyka, śpiew/, niemożliwej do poznania, przeniknięcia, przeżywania wszystkimi zmysłami, mimo wiedzy, mimo intuicji, mimo wyobraźni. Światy komunikatów, znaczeń, informacji się przenikają. Objaśniają ale też zaburzają swoją naturę, istotę, sens. Tworzą się awatary znaczeń, gubiąc po drodze umiejętność rozpoznawania tego, co w  jest najważniejsze, co prawdziwe. Człowiek w swych rolach ukrywa się za neutralnością, która nie jest zaangażowana, aktywna, czuła. Przyjęcie postawy wycofania, ucieczka, zgoda na kamuflaż  jest największym oskarżeniem, najcięższym grzechem indywidualnych i zbiorowych wyborów. Doprowadza do zamazywania realności poznania, zakłamuje autentyczne przeżywanie, uniemożliwia smakowanie życia. W finale artystka ze sceny znika, uprzednio zdarłszy z twarzy maskę. Na wielkim ekranie nadal dominują usta  Ramony, jednocześnie jedzącej egzotyczne owoce  i śpiewającej z Sinéad O’Connor piosenkę "Nothing Compares 2 U". Tak, nic nie równa się tobie. Ale ta prawda płynie z ekranu, nie jest przekazem czystego doświadczenia, żywego czucia a sztuki. Sztuki, która rzadko dotyka prawdy, zazwyczaj zwodzi, wykorzystuje, manipuluje.

A jednak w tym wypadku bardzo mocno działa. Tworzenie opozycji scenicznych, sposób zestawiania, łączenia sprzeczności- poprzez i w związku z obecnością ciała- buduje nieprawdopodobnie silne napięcie emocjonalne. Ramona Nagabczyńska inteligentnie i sugestywnie opowiada o tym jak wielkim potencjałem kreacji człowiek dysponuje. Jak ciałem tworzy, jak ciałem niszczy. Poprzez nie naprawdę żyje.

CZĘŚCI CIAŁA
Choreografia: Ramona Nagabczyńska
Współpraca dramaturgiczna: Mateusz Szymanówka i Agata Siniarska
Opieka artystyczna: Philippe Riéra
Muzyka: Georges Bizet, Vincenzo Bellini, Mina, Prince
Światła: Jędrzej Jęcikowski
Rekwizyty, video: Nagi Gianni
Tekst: Ramona Nagabczyńska na podstawie Paula Thomasa Andersona
fot. Szuga Szu

niedziela, 2 lutego 2020

CZŁOWIEK Z LA MANCHY TEATR DRAMATYCZNY


CZŁOWIEK Z LA MANCHY, musical zainspirowany powieścią Miguela de Cervantesa, opowiada historię nie tylko poety, bogacza, marzyciela, Don Kichota ale każdego człowieka, który widząc okrucieństwo i bezwzględność złego świata szuka w nim piękna, dobra, sprawiedliwości. Ratunku. Nadziei. Wierzy i wciela tą wiarę w życie. Tak naprawdę nie wiadomo, czy to świat jest szalony czy trzeba uciec w szaleństwo, by móc w nim normalnie, godnie żyć. Dla Don Kichota powrót do rzeczywistości kończy się śmiercią. Wydaje się, że władza świata zawsze zwycięża, nie jest tylko w stanie pokonać wolnego, niezależnego, nieśmiertelnego ducha. Pozostaje po poecie w spuściźnie sztuka drażniąca wyobraźnię podtrzymującą iluzję, marzenie, że wszystko jest możliwe. Każda zmiana, każda poprawa losu. A w człowieku, jego otoczeniu trzeba dostrzegać wszystko co piękne, co najlepsze. Idealizowanie nie jest grzechem a powinnością. Bo każdy potrzebuje dobrego słowa, przyjaciela, opiekuna, oddanego rycerza. Osoby, która nas w pełni akceptuje, docenia i bezwarunkowo szanuje, kocha, broni. Dostrzega w nas to, o czym nie wiemy lub zapomnieliśmy, że jest. Uruchamia naszą wewnętrzną siłę, budzi uśpiony potencjał. Wyzwala kreację. 
Spektakl jest musicalową bajką dla dorosłych, metaforyczną "opowieścią idioty pełną wrzasku i wściekłości", chaosu, w którym tylko szaleniec może znaleźć sens, dostrzec dobro. Ale też niesie ciepło, optymizm i wzruszenie. Zespół aktorski Teatru Dramatycznego perfekcyjnie gra, tańczy i śpiewa. Uwodzi i czaruje. Przenosi widzów do Hiszpanii, czasów Wielkiej Inkwizycji. Pomaga w tym rodzajowa scenografia i kostiumy Ewy Gdowiok, budujące nastrój światło Pauliny Góral, żywiołowa choreografia Anny Iberszer, pomysłowe efekty wizualne Tadeusza Nowakowskiego. 

Ból i cierpienie gnębionej i wykorzystywanej Dulcynei/zjawiskowa, temperamentna, dominująca pod każdym względem Anna Gajewska/, los Cervantesa i perypetie jego Don Kichota/bezbłędny wokalnie, fantastyczny dramatyczno- liryczny Modest Ruciński/, świat według wiernego, poczciwego Sancho Pansa/błyskotliwie wirtuozerski Krzysztof Szczepaniak/, starania Księcia, Doktora i Rycerza Zwierciadeł/wszechstronny Mateusz Drężek/, przejmująca, mocna obecność pozostałych postaci/szczególnie zapadają w pamięć: Mateusz Weber, Otar Saralidze, Małgorzata Rożniatowska/jest pięknie śpiewem zilustrowana, barwnie przedstawiona. Wpadająca w ucho przebojowa muzyka grana jest na żywo przez orkiestrę pod batutą Adama Sztaby. Dzięki temu jest moc! Dzięki temu jest siła!

Prosta, jasna treść, klasyczna lekka musicalowa forma, trzymająca w napięciu widza akcja, dynamika, ekspresja wykonania, plastyczność scenicznych obrazów, dyscyplinująca całość konsekwentna, sprawna reżyseria Anny Wieczur-Bluszcz komponuje emocjonujące, przyjemnie dla oka i słodkie sercu widowisko. Reakcja publiczności dowodzi, jak bardzo potrzebuje rozrywki, relaksu. Wytchnienia i pociechy. Potwierdzenia, że żyjąc w szalonym tempie rytuałów dziwnego ciągle tego świata sama nie zwariowała. I nadal musi walczyć, stawiać czoła przeciwnościom. Ten spektakl ją skutecznie usypia, pozwala śnić. Słodko, błogo, niewinnie "śnić najpiękniejszy ze snów.”

Sztuka przenosi w rewir ułudy widzów, którzy długo jeszcze po spektaklu pozostają w stanie bezpiecznego znieczulenia. W końcu każdy będzie musiał się z tego poetycznego oczadzenia brutalnie przebudzić. Na zewnątrz realny, zimny świat nie śpi. Przyczajony, jak głodne dzikie zwierzę, na swój bezbronny łup cierpliwie czeka. 

CZŁOWIEK Z LA MANCHY
napisane przez Dale’a Wassermana
muzyka Mitch Leigh
teksty piosenek Joe Darion
wystawiony po raz pierwszy przez Alberta Marrego
oryginalna produkcja Albert W. Selden i Hal James
reżyseria - Anna Wieczur-Bluszcz
przekład - Antoni Marianowicz, Janusz Minkiewicz
scenografia i kostiumy - Ewa Gdowiok
choreografia - Anna Iberszer
kierownictwo muzyczne - Adam Sztaba
przygotowanie wokalne - Kuba Matuszczyk, Natalia Gaponenenko
coach wokalny - Jacek Laszczkowski
reżyseria świateł - Paulina Góral
multimedia - Tadeusz Nowakowski
II dyrygent, asystent kierownika muzycznego - Patryk Sikora
asystentka reżyserki - Emilia Bilińska
asystentka scenografki - Adrianna Gołębiewska

Obsada:
Modest Ruciński - Cervantes/Alonso Kichana/Don Kichot
Krzysztof Szczepaniak - Służący/Sancho Pansa
Anna Gajewska - Więźniarka/Aldonza/Dulcynea
Tomasz Budyta - Szef/Oberżysta
Mateusz Drężek - Książę/Doktor Carrasco/Rycerz Zwierciadeł
Małgorzata Rożniatowska - Więźniarka/Maria/Gospodyni
Anna Gorajska - Więźniarka/Fermina/Antonia
Zbigniew Dziduch - Kapitan Inkwizycji/Mulnik
Mateusz Weber - Padre
Waldemar Barwiński - Mulnik/Cyrulik
Piotr Balcewicz - Mulnik
Michał Klawiter - Mulnik
Otar Saralidze - Mulnik
Sebastian Skoczeń - Mulnik
Kamil Siegmund - Mulnik
Anna Iberszer (gościnnie) / Anna Szymańczyk - Mauretanka

Muzycy:
Jakub Laszuk gitara akustyczna
Tomasz Boruch gitara akustyczna
Gabriela Ziniewicz flet
Wojciech Przyborowski klarnet
Piotr Ziarkiewicz trąbka
Marcin Ołówek trąbka
Andrzej Rękas puzon

Premiera: 31 stycznia 2020

Fot. Krzysztof Bieliński

poniedziałek, 6 stycznia 2020

THRILLER NOWY TEATR


To projekt, którego miejsce akcji może być wszędzie. Czas też nie odgrywa istotnej roli. Za to obiekt obserwacji, badań, eksploracji, CIAŁO, doświadcza zawsze silnej opresji. Poprzez samą obecność, użycie, służebność. Przeżywa intensywnie, czynnie, nieustannie na pozór nieistotny, niezauważalny, bagatelizowany THRILLER.

Ciało jest głównym tematem, pierwszoplanowym bohaterem, nadrzędnym celem. Pozostaje w ciągłym ruchu, ekstatycznym tańcu. Życia, przemiany, przystosowania. Pulsuje, drga, wibruje. W rytuale zachowań, obowiązków, konieczności. W rygorze mód, tendencji, trendów. Potrzeb. Ciało to materia, powłoka, maszyna. Wizualizacja myśli, emocji, uczuć. Postać posłusznego wykonawcy woli, rozumu, świadomości. Swego przeznaczenia. Personifikacja wpływu świata wewnętrznego, zewnętrznego. Pragnienia. Głodu. Udręczenia. Konsekwencji płci, ról życiowych. Figura intuicji, impulsu, przypadku. Niewolnik fizyczności, fizjologii. Kontroli.

W przestrzeni całkowicie dowolnej, pustej, pozbawionej rodzajowości Nowego Teatru obecność ciała żeńskiego i męskiego przedstawia się niepozornie, znajomo, normalnie. Gesty są rozpoznawalne, sytuacje czytelne, zachowania doskonale znane. Sonia Roszczuk i Paweł Sakowicz, ubrani zwyczajnie, swobodnie towarzyszą widzom od początku, już w szatni, jakby byli jednymi z nich. Na scenie grają, tańczą, opowiadają. Drażnią wrażliwość widzów sugestywną, wyrazistą, mocną ekspozycją sceniczną ciała. Kontekst, którego jest zawsze zakładnikiem, wzmacnia napięcie, niepewność, tajemniczość. Danse macabre body language.

Morderczy rytm rytuałów, bolesne ablucje, naturalne i wymuszane naśladownictwo, konieczna nauka i nieustanny trening ciała, dbałość o jego formę i wygląd, wydolność decyduje o sukcesie a przynajmniej o możliwości osiągnięcia zamierzonych/wytyczonych przez siebie/otoczenie celów. Ciało się męczy, wydaje różne dźwięki, wydala ustrojowe płyny. Podatne jest na stres, wyczerpanie, uszkodzenie, choroby. Maltretowanie. Poddawane jest  ciągłej ocenie i kontroli. Korekcie. Sankcji. Przecież musi być sprawne i gotowe na wszystko. Posłuszne i podporządkowane winno sprostać wszelkim wymogom, oczekiwaniom.

Performatywny spektakl, eksperymentalny projekt głównie stawia pytania. Widzowie sami muszą przemyśleć odpowiedzi. Praca, która im uświadamia naturę, funkcje, role ciała, pułapki, w które zostaje wplątane, została perfekcyjnie wykonana. Wiedzą już, że ich ciała uczestniczą w thrillerze, jaki a priori funduje im życie. Ale też oni sami, jeśli bezrefleksyjnie przyzwolą światu, by mentalnie uczynił ich uległymi niewolnikami.


THRILLER
Reżyseria, choreografia: Paweł Sakowicz, Anna Smolar
Dramaturgia: Anna Smolar
Tekst: Sonia Roszczuk, Paweł Sakowicz, Anna Smolar
Autorka materiałów edukacyjnych: Justyna Czarnota

Występują:
Sonia Roszczuk
Paweł Sakowicz

W spektaklu wykorzystano następujące utwory muzyczne:
She Wants Revenge Tear You Apart, muzyka i słowa: Adam Bravin, Justin Evan Warfield,
Aphex Twin Hankie, muzyka: Richard David James,
The Knife Networking, słowa i muzyka: Olof Bjor Dreijer, Karin Elizabeth Dreijer Andersson,
Murcof Maiz, słowa I muzyka: Fernando Corona,
Aphex Twin Tree, muzyka: Richard David James,
Liars It Fit When I Was A Kid, muzyka I słowa Liars,
Swans Blood & Honey, słowa I muzyka: Jarboe, La Gira


foto: Maurycy Stankiewicz

środa, 1 stycznia 2020

UCIECHY STAROPOLSKIE COLLEGIUM NOBILIUM


Ten spektakl ucieszy widzów. Da wytchnienie. Przyniesie ulgę. Rozbawi. Jest jak balsam na cywilizacyjne zmęczenie, udręki. Pozwala z dystansem spojrzeć na współczesne zmagania. Każe się cieszyć każdą chwilą, każdym zdarzeniem losu, spotkaniem.  Mówi, że życie może być proste, w tej prostocie piękne. Że życie może być krótkie, na każdym kroku towarzyszy mu śmierć. Trzeba ją, jak ludzi, zagadać, oszukać, oswoić. Przechytrzyć. Nie jest łatwo ale człowiek to byt kreatywny, sprytny, zaradny. Ma dar oceny sytuacji, ludzi, zdarzeń z różnej perspektywy, ma poczucie humoru, zdrowy rozsądek. Akceptuje czego nie może zmienić, zmienia to, na co ma wpływ.

Szczególną uwagę zwraca scenografia, przygotowana przez Marka Chowańca, którą tworzy prosta, surowa, drewniana konstrukcja organizująca zwartą, niewielką ale wystarczającą przestrzeń dla przedstawianych scenek. Kostiumy Aleksandry Gąsior uszyte są z naturalnych materiałów: lnu, sukna, bawełny w kontrastujących tonacjach beżu i czerni mają staropolski sznyt ale stylizacja nie jest kongenialna, łączy symbolicznie raczej stary i współczesny nam świat. Spektakl bowiem jest pomostem pomiędzy przeszłością a teraźniejszością, pokazuje uniwersalne cechy kondycji ludzkiej, człowieka w swej stałej naturze, problemy, dylematy, które nie znikają nigdy. Zarówno, gdy dotyczą edukacji, wykonywanego zawodu, jak i spraw codziennych czy egzystencjalnych lęków. Zaradność życiowa, poczucie humoru, spryt pozwalają bohaterom rozładować pojawiające się napięcie, stres, Umożliwiają pokonanie wszelkich przeciwności losu. Czyni życie bardziej znośnym a nawet zabawnym. Uciesznym.

Spektakl, za sprawą błyskotliwej kreacji Jarosława Gajewskiego i towarzyszących mu młodych aktorów: Krzysztofa Godlewskiego, Joanny Halinowskiej, Lidii Pronobis, Natalii Stachyry, Macieja Wierzbickiego, Macieja Zuchowicza, ogląda się z dużą przyjemnością.  Z czasem smutki odpływają, problemy stają się nie tak ważne, jak się wcześniej wydawało, na duszy i ciele robi się lekko, a w sercu przyjemnie ciepło. Zwłaszcza, że muzyka płynąca ze sceny, wykonywana na żywo przez Marię Pomianowską (fidele kolanowe), Karolinę Hulbój (wspak), Wojciecha Lubertowicza (bębny, duduk, ney), Agnieszkę Szwajgier (flety) brzmi oryginalnie, wprowadza w klimat, akcentuje celnie akcję.

Okazuje się, że UCIECHY STAROPOLSKIE dowcipne,  bliskie troskom przyziemnego, znojnego życia nie są ani anachroniczne, ani nudne.  Będąc ironicznym scenicznym komentarzem rzeczywistości mówią językiem potocznym, tekstem przystępnym, obrazem roztańczonym, stonowanym. Łagodnie krytyczne, podstępnie dydaktyczne wynikają z wnikliwej obserwacji ludzi, ich życia. Tego, co dla każdego człowieka jest najważniejsze/edukacja, praca, relacje damsko-męskie, polityka, codzienność i wieczność/. Udowadniają, że sztuka stanowi siłę wyzwalającą w człowieku pozytywne myślenie i czucie. Kreując sceniczny obraz mocno zakorzeniona jest w tradycji, obyczaju, zwyczajności stałej co do istoty natury ludzkiej, decydującej o odczuwaniu, postrzeganiu, ocenie jakości człowieczego losu, znaczenia śmierci dla kształtowania wartości życia.

Nie zwlekajcie, oglądajcie! To świetna sztuka, skromny ale solidny teatr, pięknie zagrany..:)

UCIECHY STAROPOLSKIE
scenariusz: Kazimierz Dejmek
reżyseria: Jarosław Kilian
opracowanie muzyczne: Maria Pomianowska
scenografia: Marek Chowaniec
kostiumy: Aleksandra Gąsior
charakteryzacja: Katarzyna Szkop
choreografia: Katarzyna Anna Małachowska
konsultacje językowe: Jerzy Łazewski
przygotowanie wokalne - Aldona Krasucka

Występują:
Jarosław Gajewski (aktor Teatru Narodowego)
Krzysztof Godlewski
Joanna Halinowska
Lidia Pronobis
Natalia Stachyra
Maciej Wierzbicki
Maciej Zuchowicz

Muzyka na żywo w wykonaniu:
Marii Pomianowskiej (fidele kolanowe)
Karoliny Hulbój (wspak)
Wojciecha Lubertowicza (bębny, duduk, ney)
Agnieszki Szwajgier (flety)

Produkcja:
Beata Rusinowska
Maja Margasińska
Adriana Pietrukaniec

Organizatorzy: Fundacja Uwaga na Kulturę!, Dzielnicowy Ośrodek Kultury Ursynów, Akademia Teatralna im. Aleksandra Zelwerowicza oraz Teatr Collegium Nobilium

Premiera 27 grudnia 2019

Fot. Tomasz Ostrowski