
NIEZIDENTYFIKOWANE SZCZĄTKI LUDZKIE I PRAWDZIWA NATURA MIŁOŚCI to spektakl dyplomowy studentek i studentów kierunku aktorstwo dramatyczne Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, wystawiony w Teatrze Collegium Nobilium. Sztuka Brada Frasera - obsceniczna, wulgarna, dla dorosłych - wprowadza widza w świat ludzi młodych, pełnych życia i nadziei, ale doświadczonych rozczarowaniem relacjami z ludźmi, którzy nie zaspokajają ich potrzeb, nie starają się ich dobrze zrozumieć czy prawdziwie pokochać. Dlatego, mimo długotrwałych znajomości, związki są powierzchowne i płytkie, nie rozwijają się, a ich szczerość i prawdziwość pozostaje jedynie w sferze deklaratywnej czy ukrytej. Jakby wszystko się dopiero definiowało i kształtowało. Jest więc impulsywnie, spontanicznie, na luzie, w oparach alkoholu, narkotyków i niezobowiązującego seksu. Obscenicznie, prowokująco a nawet wulgarnie. Wydaje się, że fajny jest taki styl życia bez zobowiązań, z dnia na dzień. Jednak pod powierzchnią markowanego zadowolenia kłębią się i wzmagają emocje związane z przeszłością, samotnością i niespełnieniem. Wielka tajemnica, której odkrycie spowoduje w życiu bohaterów znaczące zmiany, może stać się dla nich nowym początkiem lub kolejnym etapem poznawania samego siebie, radzenia sobie z problemami: określaniem i zgłębianiem własnej tożsamości, definiowaniem uczuć, podejmowaniem wysiłku działania i decydowania, akceptowania stanu rzeczy. Tymczasem na scenie kłębią się i walczą o swoje eskalujące frustracje, dominuje chaos zaburzonej komunikacji. Ludzie używają siebie nawzajem, wymieniają się sobą i osamotniają, bo unikają otwartości, szczerości, podejmowania tematów dla nich ważnych. Żyją z dnia na dzień, żywią się namiastką jakby tonąc chwytali się brzytwy.
Wątek kryminalny odgrywa w tym wielką rolę. Sugeruje możliwość eskalacji bezkarności seryjnego mordercy, jest graniczną próbą postaw dla pozostałych bohaterów, którzy muszą wybrać po czyjej chcą być stronie: przypadkowych ofiar czy kumpla zabójcy, cynicznego przyjaciela. Jakby w końcu musieli też zdecydować jak żyć dalej: zabijać w sobie ufność, otwartość i szczerość czy pozostać rozmemłanym popaprańcem, zagubionym, stłamszonym lękiem, depresją, obawą, wiecznie przegranym szczątkiem ludzkim.
Tekst Brada Frasera wystawiony w 1989 roku jest dzisiaj do bólu aktualny, bo inteligentnie mówi o dziejącym się tu i teraz życiu i stanie psychicznym bohaterów, na które miała wpływ przeszłość, na który oddziałuje współczesny kontekst społeczno-obyczajowy. Scenografia Krystiana Szymczaka (także projektanta kostiumów) tworzy wielość przenikających się planów scenicznych, a to umożliwia symultaniczność ruchu scenicznego i wypowiadanych kwestii, co potęguje znaczenie zachowania, jednię uczuciowych potrzeb i deficytów emocjonalnych bohaterów. Reżyseria Jarosława Tumidajskiego pozwala w sposób doskonały ich scharakteryzować, oddać nastrój beznadziei, rosnącego rozgoryczenia wywołanego brakiem skuteczności działania, czy wycofania i trwania w stanie zawieszenia.
Każdy z aktorów otrzymał i z powodzeniem wykorzystał szansę stworzenia ciekawej, złożonej, niejednoznacznej osobowości swojego bohatera, który z obawy przed całkowitym odrzuceniem tworzy z pozostałymi osobami czasem kuriozalne, czasem podszyte lękiem o odrzucenie, brak akceptacji relacje, by w sumie zaprezentować pokolenie młodych ludzi porzuconych przez rodzinę, w kryzysie samotności, poszukujących tego, czego im w dzieciństwie zabrakło: głębokiej emocjonalnej więzi, poczucia bezpieczeństwa, siły i pewności siebie, kręgosłupa moralnego, systemu wartości. Wszyscy bohaterowie pozostają całkowicie bezradni i bezsilni wobec wymogów życia. Wolni i samodzielni cały czas intuicyjnie szukają własnej tożsamości, prawdziwego samego siebie, swojego miejsca w świecie. Bliskości, czułości, uczucia. Nieprzygotowani odnoszą ciągłe porażki. David Jakuba Jaskulskiego to barwna, charyzmatyczna postać, obiekt pożądania, powinien iść przez życie jak burza i odnosić sukcesy a jednak niepewność własnej wartości podcina mu ciągle skrzydła. Aktor potrafi pokazać złożoność tej postaci a więc i beztroskę, radość, ciepło, ale i chwile zwątpienia, wahania. Candy Antoniny Kozakochczak jest w nim zakochana, co aktorka odkrywa subtelnie (napomyka o miłości do niego, nie chce się wyprowadzić), i w sposób dramatyczny (bulimia, kompulsywne poszukiwanie partnerki/partnera) okazując przy tym brak zdecydowania. Bernie Oskara Siegela to seryjny morderca gardzący swoimi ofiarami, a dla świata porządny obywatel, przy tym kumpel do wypitki i chętny do uprawiania seksu ze wszystkimi. W sumie paskudny typ. Kane Jana Scardiny to porzucona przez dorosłych na żer światu niewinność. Aktor gra uległego, kruchego, ufnego chłopaka funkcjonującego w opozycji do stylu życia bogatych rodziców. Buszujący w zbożu. Budzi współczucie, bo mając potencjalnie wszystko, nie wie jak żyć. Robert Michała Brzozowskiego jest mężem i ojcem, co na początku ukrywa, ma problemy z panowaniem nad sobą (damski bokser), też szuka miłości, ale zalękniony, onieśmielony, niepewny siebie robi to tak niezdarnie, że niszczy wszelkie próby zbliżenia. Jerrie Julii Trzaskalik jest szukającą akceptacji Candy zakochaną w niej lesbijką. Aktorka pokazuje jej fascynację wybranką, starania o nią, oddaje obawy, zawody, porażkę. Benita Gabrieli Kowalewskiej to postać równie ciekawa, w dodatku ma bolesną przeszłość i wyjątkowe zdolności. Aktorka przykuwa uwagę od samego początku spektaklu. Emanuje tą iskrą bożą - lekkością wchodzenia w rolę, naturalnością obecności na scenie - rzadką przecież, a szczególną.
Tak naprawdę nie sposób zidentyfikować poruszające się swobodnie szczątki ludzkie, bohaterów sztuki, dociec prawdziwej natury ich miłości do siebie samych, innych ludzi, świata. Tworzą wspaniały świat, trudny do rozpoznania, zaakceptowania, powielania, bo pozbawiony jest on celu, sensu, nadziei, szczęśliwych ciągów dalszych. Jednak w każdym tli się jeszcze siła doprowadzająca ich do sytuacji, która wybija ich z marazmu i może stać się punktem zwrotnym.
NIEZIDENTYFIKOWANE SZCZĄTKI LUDZKIE I PRAWDZIWA NRATURA MIŁOŚCI Brad Fraser
reżyseria i opracowanie muzyczne: Jarosław Tumidajski
scenografia i kostiumy: Krystian Szymczak
światło: Jarosław Tumidajski, Krystian Szymczak
koordynacja scen intymnych: Marta Zygadło
obsada:
Jakub Jaskólski - DAVID
Antonina Kozakoszczak - CANDY
Oskar Siegel - BERNIE
Jan Scardina - KANE
Michał Brzozowski - ROBERT
Julia Trzaskalik - JERRIE
Gabriela Kowalewska - BENITA


0 komentarze:
Prześlij komentarz