TO NIE JEST SPEKTAKL O TWOJEJ URODZIE TEATR COLLEGIUM NOBILIUM

To nie jest spektakl o twojej urodzie, ale o brzydocie i okrucieństwie świata ludzi, w którym wciąż wybuchają wojny. To nie jest sztuka o przyjemnościach, swawolach, pięknie życia, ale o jego znoju, niedolach i udrękach. Zwłaszcza kobiet. Zwłaszcza dzieci.

To nie jest spektakl o urodzie twojej, mojej czy kogokolwiek innego, ale o mentalności, psychice, (nie)pamięci ofiar i biernych obserwatorów konfliktów, o wojnie, która wszystko niszczy, udziwnia, zabija. Nie dowiadujemy się niczego nowego, ale po raz kolejny obserwujemy, co wojna jest w stanie w człowieku zniszczyć, czym go obciążyć po kres jego życia i co ewoluuje dziedziczone w kolejnych pokoleniach. Jej destrukcyjna siła nie naprawia niczego i nikogo. Wręcz przeciwnie, lekceważy dotychczasową wiedzę i atakuje na każdym kroku obrazem kolejnego konfliktu. Tak więc temat bestialstwa, bezkarności  odradza się i z nowym impetem uderza, bo dziś jest na agresję przyzwolenie (zapotrzebowanie, czas, kontekst). A wszechobecne relacje, doniesienia, analizy znieczulają wrażliwość, rugują empatię, oswajają lęk i sprawiają, że tworzy się dystans, wzrasta bezradność wobec zła wojny  i nieludzkiego wobec niej zobojętnienia, niezrozumiałego wypierania jej ze świadomości.

Bohaterkami są kobiety, które na swój sposób heroicznie walczą, poświęcają się, przywracają do normalności świat niszczony przez przemoc, agresję, śmierć świadomie i z premedytacją inicjowaną przez człowieka. Spektakl koncentruje się na ludzkiej bezsilności wobec zła. Na ofiarach, na tych, którzy przetrwali i tych, którzy tylko z dystansem obserwują. Świat mediów, teatr również, informuje, ale także utwierdza widzów w przekonaniu, że każdy sam sobie gotuje los, bo nie jest w stanie zawczasu przeciwdziałać złu, zdusić go w zarodku. Może tylko zmagać się z jego skutkami. Nie mówi o sprawcach, przyczynach. 

Wojna mężczyzn, nieobecnych, walczących gdzieś na froncie, decydujących o losie kobiet, dzieci i świata to destrukcja i chaos. To bezwstydny interes tworzony na grobach światłych, szczytnych idei, który dzisiaj już nie ukrywa swoich motywacji i celów. Bo zrzucił maskę  moralnego uzasadnienia, nie używa kamuflażu dla konieczności walki w imieniu dobra (życia, bezpieczeństwa, zachowania tożsamości) ogółu czy jednostki (choć w istocie ta się nigdy nie liczyła). Obrazy wojny, informacje o niej spowszedniały, oswajają wrażliwość tych, których nieszczęście wojny bezpośrednio nie dotyczy. Nawet takie, które niosą tragiczną historię teatru w Mariupolu, zbombardowanego przez Rosjan, mimo że widoczny był z lotu ptaka napis informujący, że są w nim dzieci.  Kolejne kobiety, które usiłowały go napisać, były zabijane przez snajpera. 

Surowy, mocny, mroczny w formie i treści spektakl TO NIE JEST SPEKTAKL O TWOJEJ URODZIE w dyplomowej reżyserii Marty Twardowskiej dotyczy trudnych, ale ważnych tematów. Tu wojna ma kobiecą twarz niewinnej ofiary, anonimowego bohatera. Sztuka uzmysławia wielką niemoc wobec tego, czego nie można zmienić, na co się nie ma wpływu, mimo że podkreśla heroiczne znoszenie trudów ataków, podnoszenie się po stracie oraz pełne bólu i cierpienia trwanie po niej. Doskonale to przedstawiają: Aleksandra Bożek, Anna Denysenko, Maciej Karbowski, Monika Świtaj, Agnieszka Zińczuk. Ale także Warszawa ze starą lipą w Parku Saskim, która przetrwała niejedną zawieruchę, jest tego koronnym dowodem. Uporczywe rekonstrukcje części ciała (piersi), opis gwałtu na Białorusince, przerażające puste plastikowe worki przygotowane na kolejne ofiary, głęboko przejmująca pieśń przeszywa serca słuchaczy, ich umysły poraża. Chodzi jednak o to, by uruchamiając w każdym widzu najczulsze struny, sprowokować go do działania.

Artyści próbują dotrzeć do widzów odwołując się do ich wrażliwości, empatii, zdrowego rozsądku i jest to działanie ambitne. Z konieczności brutalne jak sam temat. Ale i rozdzierające serce. Dzisiaj nie wystarczy informować, omawiać, analizować, trzeba widza mocno poruszyć, wstrząsnąć nim do głębi. Spróbować zawładnąć nim i przeprogramować, by móc go ocalić, pocieszyć. Czy jest to możliwe? Bez względu na to, czy akcja sztuki TO NIE JEST SPEKTAKL O TWOJEJ URODZIE Ivany Saiko rozgrywa się w czasach historycznych czy współczesnych, w Warszawie czy w Ukrainie, wojna zamienia sen ludzkości o pięknie, dobru i prawdzie w krwiożerczy koszmar o szaleństwie. Mimo znieczulania przez czas, przez media, mimo wypierania jej zła i niegasnącego instynktu przetrwania. Nawet za cenę dźwigania do końca życia bagażu (wielkiego worka jak kuli u nogi) bólu, doświadczeń i wspomnień. Może dlatego, że nadzieja umiera ostatnia.

TO NIE JEST SPEKTAKL O TWOJEJ URODZIE Ivana Sajko

tłumaczka: Gabriela Abrasowicz
reżyseria: Marta Twardowska
dramaturgia: Marta Lewandowska
opracowanie reżyserskie: Marta Lewandowska i Marta Twardowska
scenografia, kostiumy i animacja: Bartłomiej Kruk
muzyka: Barbara Zach
światła i wideo: Michał Modlinger
ruch sceniczny: Volodymyr Ryga

obsada:
Aleksandra Bożek
Anna Denysenko
Maciej Karbowski
Monika Świtaj
Agnieszka Zińczuk


Fot. Zuzanna Mazurek

CIAŁO/UMYSŁ 2026: FRONTYSTERIUM, CZYM STAJĄ SIĘ RZECZY

Festiwal CIAŁO/UMYSŁ proponuje spotkanie artystów z widzami, które na pierwszy plan wysuwa rozważanie o oddziaływaniu ciała na umysł i umysłu na ciało. Podkreśla wagę interdyscyplinarności sztuki tańca i performansu, możliwości konfrontacji wypowiedzi artystycznej z tym, co wywołuje ona u widzów (panele dyskusyjne, spotkania po spektaklach).

FRONTYSTERIUM, CZYM STAJĄ SIĘ RZECZY z choreografią Jacka Łumińskiego jest spektaklem tańca współczesnego, który idealnie oddaje ideę Festiwalu CIAŁO/UMYSŁ. Ciało jest narzędziem, przekaźnikiem, nosicielem (pamięci) czyli materią wizualizującą maksymalnie precyzyjnie zamysł umysłu, adekwatnie do przeżywanych emocji, uczuć, nastrojów, tworzonych lub istniejących relacji, więzi z innymi ludźmi. W ruchu/bezruchu ciało komunikuje o związkach świata wewnętrznego człowieka ze światem zewnętrznym. Opowiada historie, ilustruje przemiany, tworzy kontekst metamorfoz wyrazistym ruchem, sugestywnym gestem, dynamicznym układem, intensywnym językiem ciała poddanego woli umysłu. Spektakl konfrontuje Polską Technikę Tańca Współczesnego, którego twórcą jest Jacek Łumiński, dyrektor Śląskiego Teatru Tańca w latach 1991-2013 , z duchem, techniką i kierunkami rozwoju tańca współczesnego. Jest to więc międzypokoleniowe spotkanie tancerzy z różnym przygotowaniem, przebiegiem kariery, biografią. 

Frontysterium to przestrzeń edukacyjna, miejsce metamorfoz ciała (rzeczy), jego umysłu i duszy. Skomplikowany proces uczenia się siebie, ludzi i świata, doświadczania wzlotów i upadków, wprowadzania idei w czyny, kształtowanie postaw, tworzenia związków, poznawania charakteru relacji i zależności międzyludzkich ilustrują poszczególne sekwencje choreograficzne - sugestywne, symboliczne, metaforyczne. Całość jest opowieścią o drodze życia, jej ilustracją z całym bagażem kumulujących się w czasie spotkań, zdarzeń, doznań, zależności i uwarunkowań. Młodość (reprezentowana przez tancerzy Luminski Dance Project) - niewinna, egzaltowana, ciekawa wszystkiego - odkrywa, poznaje, szuka, określa własną tożsamość, rozwija się i kształtuje charakter. Dojrzałość to rewers młodości, kiedy wszystko nabiera bolesnego znaczenia, ciało zawodzi, a problemy stają się nowymi wyzwaniami, czynią codzienność trudną do przeżycia. Dlatego tak ważna jest obecność powracającego po ponad trzydziestu latach na scenę Jacka Łumińskiego i tańczącej z nim Sylwii Hefczyńskiej-Lewandowskiej, którzy przejmująco uwiarygodniają głęboką, mądrą dojrzałość z jej wzlotami, upadkami, okazywaną troską i wzajemną uważnością na siebie. Puenta jest wzruszająca. Cały spektakl wspaniały.

Przestrzeń jest neutralna, jakby nieobecna, niezaistniała. To tło, kosmiczny mrok, w którym poruszają się obiekty - ciała. Może ten minimalizm otoczenia artystów sugeruje, że kontekst czasoprzestrzeni jest mniej ważny od tego, jak z materii ciała rodzi się i wyraża poprzez nie abstrakcyjne myślenie, niematerialna samoświadomość, sensoryczna wrażliwość, nieokiełznana wyobraźnia, która wiedzie ludzi ku czułej dojrzałości człowieczeństwa. Rzeczy stają się bytem niematerialnym. Realizm abstrakcją. Ciało oddaje stan umysłu, a umysł tak wpływa na nie, że się przystosowuje i trwa dalej i dalej jedno i drugie. Już w nowych bytach, treściach i formach.

Tym jest ten taniec.

FRONTYSTERIUM, CZYM STAJĄ SIĘ RZECZY

Choreografia: Jacek Łumiński

Wykonawcy: Sylwia Hefczyńska-Lewandowska oraz:
Ewelina Cieśla, Angelika Karal, Karolina Januszek, Wiktor Łacek, Sebastian Wiertelak, Łukasz Zgórka, Maciej Beczek
Ze specjalnym udziałem: Jacek Łumiński

Muzyka: kolaż
Reżyseria świateł: Jacek Górka
Produkcja: Anna Wróblowska

Premiera: 29.11.2025, Bytom

Partnerzy projektu: Bytomskie Centrum Kultury, Katowice Miasto Ogrodów, Akademia Muzyczna w Katowicach

fot: Jacek Łumiński

CIAŁO/UMYSŁ 2026: TO OUR DELIGHT

TO OUR DELIGHT czyli PRZEPIS NA NOWY ŚWIAT  to performans, którego koncepcję i  wykonanie opracowała Olja Grubić ze Słowenii. Atutem tego projektu jest wspólna, widowni i sceny przestrzeń, spontaniczny udział widzów w działaniach artystów oraz jego prosta forma, czytelne przesłanie. Przybyli, ci chętni i ufni jak dzieci, przyłączyli się do zabawy budowania wsi, a może miasta czy osady z ciastek, z masy czekoladowej oraz z całych i zmielonych na pył bakalii. Świetnie się bawili. Powstały domy i domki, groble, płoty, ulice, a nawet rzeźby, by zapełnić pustą przestrzeń, na której miało powstać wspólne dzieło. I wspólnym wysiłkiem powstało. Lecz nic nie jest dane raz na zawsze. Można wszystko zmienić, przerobić z tego samego budulca i lepiszcza. Wystarczy zniszczyć własne dzieło, nawet w sposób gwałtowny i brutalny rozbijając je wielkim kuchennym wałkiem. Nie trzeba czekać, aż zrobi to czas. Sprawy należy brać w swoje ręce i czynnie uczestniczyć w wypracowywaniu nowego przepisu na lepszy świat, dobre w nim życie. Trzeba tylko wiedzieć, jak należy wykorzystać uzyskany materiał. No cóż, w teatrze wszystko jest możliwe, od czego jest performer - przewodnik, koncept i wyobraźnia, perspektywa. I tak powstaje zupełnie odmienny produkt, czekoladowe kulki obtoczone wiórkami kokosowymi, które można zjeść w teatrze lub wziąć je ze sobą do domu. 

W tym projekcie performatywne działanie człowieka wykazuje postawę aktywną i twórczą. Przyznaje mu kontrolowaną autonomię decydowania i działania. Sprawdzania jakości efektów własnej pracy. Strategia zmieniania rzeczywistości przybiera formę łagodnej perswazji, delikatnej zachęty do odprężającej, niewinnej zabawy. Wyrzeka się prowokacji, ostrości argumentów, ataku. Podkreśla naturalną kolej rzeczy jako uzasadnienie wszelkiej metamorfozy. 

Przesłanie jest pozytywne, budujące. Może nazbyt naiwne i oczywiste. Wszystko jest płynne, zmienne, możliwe. I winno być funkcjonalne, przyjemne. Jedna forma przechodzi w drugą. Proces tworzenia i niszczenia daje satysfakcję, a dzieło ma służyć jednostce i dobru ogólnemu. Nie jest więc udręką, ciężarem, kosztem. A człowiek, kolejne pokolenie jest demiurgiem, którego kreatywność inicjuje nowy początek, przeprowadza rewolucję i osiąga pożądany cel, co wydaje się naturalne i pożyteczne. Nie każda strata jest bolesna, nie każda zmiana jest zła, bo może spowodować postęp, powstanie czegoś lepszego, w tym konkretnym przypadku - smacznego. W końcu konsumpcja i hedonizm jest znakiem firmowym współczesności. Efekty mogą zaskoczyć. Trzeba więc mieć tylko przepis na nowe życie i nie bać się go stosować. Ta sztuka daje go w prezencie, szczodrze dzieli się tym, co wypracowała. Ku powszechnej aprobacie korzystania z miłego, dostatniego, słodkiego życia. Ukontentowania. A może znieczulenia. Zamknięcia współczesnemu człowiekowi ust.

TO OUR DELITH (Przepis na nowe życie)

Koncepcja i wykonanie: Olja Grubić

Współautorki i wykonawczynie: Anita Wach, Nina Goropečnik
Producentka: Lučka Neža Peterlin
Kierownik techniczny: Grega Mohorčič
Produkcja: Maska, Via Negativa
Koprodukcja: Glej Theatre
Wsparcie finansowe: Ministry of Culture of the Republic of Slovenia, City Municipality of Ljubljana

Premiera: 3 czerwca 2025, Lublana

fot. Marta Ankiersztejn

CIAŁO/UMYSŁ 2026: UNTIL THE BEGINNINGS

 

Spektakl UNTIL THE BEGINNINGS zakończył 26. Międzynarodowy Festiwal  Sztuki Tańca i Performansu CIAŁO/UMYSŁ obdarzając jego widzów pozytywnym przesłaniem, czułą energią. Sztuką wyrosłą z bezpośredniego osobistego doświadczenia artystów z Senegalu, Francji, Niemiec, Stanów Zjednoczonych, którzy się w tym projekcie spotkali i wspólnie go tworzyli. Dowiódł, że otwarcie człowieka na doświadczanie świata, poznawanie nowych kultur,  ludzi, wspólne z nimi obcowanie rozwija go, zmienia, sprawia wiele radości, staje się celem samym w sobie, bo daje mu szansę odkrywania kim jest naprawdę, kim może się stać jeśli zaufa obcemu, innemu, nieznajomemu. Proces tworzenia nowych, bliskich relacji wymaga wysiłku, podejmowania ryzyka i często zaskakuje, bo nie jest do końca przewidywalny. Jednak mimo porażek i niepowodzeń, doświadczanej przemocy i wrogości, trzeba próbować, bo rezultat może przerosnąć początkowe oczekiwania. Artystom się udało.

W gruncie rzeczy temat gościnności, imigracji, podróżowania nie jest nowy, ale w tym przypadku ma szczególny charakter; bohaterami są artyści i ich doświadczenia, celem jest sztuka. Każdy z uczestników, podobnie jak każdy człowiek, jest wyjątkowy i szczególny. Jego bogactwo duchowe,  kulturowe, perspektywa jest bezcenne, bo unikatowe. Może nim dzielić się, może, jeśli zechce, z niego czerpać. Jedno i drugie przynosi korzyści, bo rozwija i uczy, a przy tym łączy, zbliża, unieważnia przeszkody, przesuwa granice dzielące ludzi. Wystarczy odpowiednie nastawienie, wystarczy gotowość na przygodę, wystarczy niegasnąca ciekawość a nowych doświadczeń i doznań nie zabraknie.

Sztuka jest rewirem wolności dającej pewność, że cokolwiek się zdarza, warto nie zrażać się, nie poddawać czy rezygnować. Trzeba zaczynać od nowa budować relacje, wzmacniać więzy, ale tak, by każdy zachował własną autonomię we wspólnym działaniu, miał pewność, że nie jest wykorzystywany, krzywdzony, ograniczany. Zdobywanie nowych przyjaciół, odkrywanie w innych ludziach samego siebie, istoty własnych działań, ukrytych talentów, nowych możliwości inspiruje i wzmacnia poczucie sensu i spełnienia. Mimo wysiłku i trudności to samo dobro. Jak można by z tego zrezygnować, taką szansę stracić? Dopóki będą nowe początki, dopóty można poza czasem, poza ograniczeniami, poza wszelkimi różnicami cieszyć się, że się naprawdę żyje. Pięknie i mądrze żyje. 

Spektakl w etnicznej przestrzeni scenograficznej wypełnionej indywidualistami, wspaniałymi tancerzami o zróżnicowanych talentach i temperamentach, ubranych w biało - czarne dizajnerskie kostiumy Lauren Steel, tętni porywającymi rytmami muzyki wykonywanej na żywo przez Tarang Cissokho i Shelly Quest. Dynamiczna choreografia Stephanie Thiersch i Alesandry Seutin we współpracy z zespołem wykorzystująca różne style tańców krajów, z których pochodzą artyści, łączy niezwykle ekspresyjne prezentacje solo z przyłączającymi się do nich pozostałymi tancerzami w hipnotyzujący pokaz wspólnotowości. Siła ekspresji generuje niezwykłą energię, która udziela się widzom. Nic dziwnego, taniec jest porywający, jego siła pochodzi z wnętrza tancerza, którego ciało przekazuje bogactwo kulturowe regionu, kraju, z którego pochodzi i opowiada też jego osobistą historię. Koledzy z zespołu przyłączając się do solisty dowodzą, że akceptują i uznają za własny rytm, tempo, dynamikę opowieści, bo w sposób naturalny, spontaniczny uczą się i w końcu perfekcyjnie wykonują wspólnie układ choreograficzny. I moc jest z nimi. Ich moc jest dla nas. 

Przybywający na spektakl widzowie obdarowywani są przez artystów goździkami. Serdeczność i bezpośredniość powitania zachęcała, by z zainteresowaniem odkrywać, co każdy z obecnych ma do zaoferowania. A jest to jego osobowość, sposób myślenia i odczuwania, szczerość i autentyczność. To właśnie przykuwa uwagę i czyni to spotkanie fascynującym, a nie błyskotliwy, skomplikowany, finezyjny, choć na pewno ważny, układ choreograficzny czy popisujące się giętkością, sprawnością, wdziękiem piękne, silne ciało, bo ono jest tu jakby w roli służebnej, ukrytej mniej istotne. Eksplodująca ekspresja, wyzwalająca się przez nią tajemnica, nowa narracja, która zaskakuje i olśniewa, porywa i wciąga w swój rytm i czar jest darem tej sztuki, sztuki tańca, sztuki życia.

Czasem wystarczy trochę ponad godzinę trwające spotkanie w teatrze, by zdobyć pewność, że warto się otworzyć na nowe początki, bo można wtedy wszystko, co jest w nas najlepsze innym ludziom szczodrze dawać i można od nich wiele otrzymać. Tak po prostu czerpać, chłonąć, brać. 

  

UNTIL THE BEGINNINGS

Choreografia: Stephanie Thiersch i Alesandra Seutin we współpracy z zespołem

Tancerze: Latif Arafan Wa-hab Diedhiou, Nadia Gabrieli Kalati, Cola Lok Yee Ho/Clémentine Herveux, Kezia Jonah, Margaux Marielle-Tréhoüart, Alexandre Nodari/Pier Paolo Lara, Joel Suárez Gómez, Christ Zié

Muzycy: Tarang Cissokho, Shelly Quest

Scenografia: Stephanie Thiersch, Alesandra Seutin
Kostiumy: Lauren Steel
Reżyseria światła: Begoña Garcia Navas/Ansgar Kluge
Dźwięk: Thomas Wegner
Aranżacje / konsultacja muzyczna: Yvan Talbot
Management: Josefine Sautier (MOUVOIR)
Produkcja: Sarah Heinrich (MOUVOIR), Hervé Breuil, Paul Sagne (École des Sables)
Pr, social media: Nina Lobinger
Producent: MOUVOIR e.V. oraz Freihandelszone – Ensemblenetzwerk Köln, École des Sables Senegal
Koprodukcja: tanzhaus nrw, Sommerblut Kulturfestival
Spektakl z muzyką na żywo.

Premiera: 16 maja 2024 – tanzhaus nrw, Düsseldorf

Fot. Martin Rottenkolber

CIAŁO/UMYSŁ 2026: ROSAS DANST ROSAS

 

CIAŁO/UMYSŁ 2026 Międzynarodowy Festiwal Sztuki Tańca i Performansu  jest już za nami, ale to, co w nas poruszył, uruchomił, wyzwolił pozostanie w pamięci naszego ciała i umysłu na zawsze. To taki dar od sztuki - nieoczekiwany, zaskakujący, wspaniały. 

Festiwal otworzył kanoniczny spektakl ROSAS DANST ROSAS (1983) autorstwa Anne Teresy De Keersmaeker w wykonaniu piątej już generacji tancerek, co pokazuje, jak bardzo jest ważny i aktualny dla kolejnych pokoleń tancerzy, którzy go przedstawiają oraz dla widzów, którzy pragną go oglądać, bo znajdują w nim odzwierciedlenie własnego życia, siebie, bo ciągle odczytują go na nowo. Na początku widziano w nim radykalny feministyczny manifest, który kierując uwagę na ekspresję kobiecego ciała, podkreśla autonomię, niezależność, samostanowienie kobiet. Z czasem  interpretacje zmieniały się, mimo że choreografia była wciąż ta sama. Sekwencje i kolejność układów, kompozycja i struktura taneczna oraz minimalistyczna scenografia, sugestywny, ale wzmacniający wymowę układów tanecznych dźwięk sprawia, że powstał obraz ponadczasowy, uniwersalny. Precyzyjny w formie, prosty w swoim realizmie, więc czytelny i wiarygodny, a jednocześnie niejednoznaczny w dynamice, propozycjach rozwiązań formalnych, co otwiera możliwość indywidualnego odczytania i rozumienia ich znaczenia. Ujmuje bezpretensjonalnym językiem, którym komunikuje się z widzami. Pozwala im robić projekcję własnych skojarzeń, doświadczeń, działań. Doznać intensywnej obecności w niezmiennych, powtarzalnych rytuałach życia.   

Neutralna pusta, mroczna przestrzeń  ze światłem o różnej intensywności i natężeniu, rozedrganiu, z draperią, neonowym tytułem spektaklu, pojawiającymi się  pewnym momencie krzesłami ożywiona jest przede wszystkim ekspresyjnym ruchem czterech jednakowo ubranych tancerek, jakby to była tylko jedna osoba, kobieta. Choreografia wykorzystuje codzienne czynności, proste gesty, reakcje z niesamowitą synchronizacją, zjednoczonym ruchem i wyrazistym artystycznym stylem ujęte w zamkniętych sekwencjach w nieskończoność powtarzanych, jakby nie można było się od nich uwolnić, jakby ich uporczywe trwanie, znaczenie, sens widzowie rozpoznając, musieli mocno poczuć i przeżyć. Podobnie jest z uczuciami, emocjami, podobnie jest z przywracaniem równowagi ciału i duszy. Jakby to była niemogąca się skończyć historia o obecności ciała w jego odmiennych stanach, ciała, za które się odpowiada i którym się samemu opiekuje, zarządza, ale też ciała, które musi się poddać, podporządkować i ponosić tego konsekwencje. I brać w garść, i stawiać czoła wyzwaniom, problemom.

Ciało jest nośnikiem informacji, wyraża stan umysłu, jego uwikłanie w rutynę życia. Opowiada historie, przekazuje emocje. Tworzy relacje, ilustruje więzi ze swoim światem wewnętrznych przeżyć i doznań, i z tym zewnętrznym, którego jest niezbywalną częścią. Sztuka koncentruje się na kobiecie, na jednostce w materialnym zwielokrotnieniu, w nieustającym pędzie, na ciele poddanym zwyczajności dnia codziennego, jego prostocie jakby podkreślała, że najdrobniejsze działanie każdego człowieka ma znaczenie, jest ważne.  

Spektakl  wydaje się minimalistyczny i niepozorny, bo dotyczy spraw, sytuacji, zjawisk oczywistych, zwyczajnych, nieuniknionych. Ciało budzi się w ciszy, wyłania z mroku, z nicości jakby rodziło się do życia, do bycia kobietą. Obraca się, rozciąga, wierci. Pędzi poddane konieczności. Walczy. Udręczone odpoczywa. Pokonuje słabości. Odczuwa. Zmienia się, rozwija. Żyje. 

Jak każdy z nas. Przeglądamy się w tym obrazie jak w lustrze. Z pokorą i czułością. Ze wzruszeniem.

 

ROSAS DANST ROSAS

Choreografia: Anne Teresa De Keersmaeker
Taniec: Jasmine Achtari, Eva Galmel, Nina Godderis, Momiji Kuromar
Twórczynie (1983): Anne Teresa De Keersmaeker, Adriana Borriello, Michèle Anne De Mey, Fumiyo Ikeda
Muzyka: Thierry De Mey, Peter Vermeersch
Muzycy (nagranie): Thierry De Mey (perkusja i fortepian), Walter Hus (fortepian), Eric Sleichim (saksofon), Peter Vermeersch (klarnet)
Światło: Remon Fromont
Kostiumy: Rosas

Produkcja: premiera 1983: Rosas, Kaaitheater, Klapstuk; wznowienie 2026: Rosas

Wznowienie wspierane przez: Dance Reflections by Van Cleef & Arpels; zespół Rosas jest wspierany przez Wspólnotę Flamandzką oraz Flamandzką Komisję Wspólnotową (VGC).

Fot. Marta Ankiersztejn | Anne Van Aerschot