CIRCUS KAFKA SCENA LETNIA TEATRU ŻYDOWSKIEGO

Wydawać by się mogło, że cyrk z Kafką to skazany na porażkę teatralny mariaż. Jednak sztuka potrafi kojarzyć obszary niekompatybilne. Sprzeczne stylistycznie. Odległe estetycznie. Odmienne tematycznie. Te dwa różne światy łączy absurd, który w cyrku daje, roznieca, przywraca nadzieję, u Kafki ją zabija, wyklucza, skutecznie zadręcza. Wkraczając do namiotu CIRCUS KAFKA rozpoznajemy imaginarium pisarza, spotkamy archetypy osób, które go znały, miały na niego wpływ, postacie literackie, które były przez niego stworzone. A nawet jego samego przemykającego w cyrkowej czasoprzestrzeni. Bez trudu można tu ulec atmosferze tematycznie kafkowskiej, stylistycznie jarmarcznej, poddać się urokowi wykreowanej w rewirze sztuki zabawy, przyjąć zaproszenie do oswajania strachu, lęku po  przeżytym w czasach trudnych (wojny/zarazy/pandemii) horrorze. By spojrzeć na współczesne zagrożenia z przymrużeniem oka, z dystansem przerysowania, karykatury, uproszczenia. Na wesoło, dla złagodzenia traumy. I żyć, żyć i cieszyć się życiem na pohybel wszystkim przeciwnościom, trudom, komplikacjom losu. 

Świat Kafki w kostiumie musicalowego cyrku zostaje rozbrojony z powagi, grozy, przygnębienia. Profetycznie nihilistycznej spuścizny. Łagodzi pesymizm. Rozsadza kamień syzyfowej udręki człowieka współczesnego, skazanego wyłącznie na cierpienie i klęskę. Światła cyrkowej rampy wydobywają go z mroku depresji, egzystencjonalnej beznadziei, głębokiego poczucia bezsensu, paraliżującej izolacji. Wyzwalają od tego co ubezwłasnowolnia. Rozluźniają węzeł absurdalności życia zaciśnięty na gardle tego życia woli. Ocieplają czule to, co wydawać by się mogło być nie do oswojenia, zniesienia, zaakceptowania. Pozwalają głęboko odetchnąć, patrzeć w przyszłość z nadzieją nawet jeśli jest słaba, krucha, niepewna. Cieszyć się tym, co błahe, naiwne, najprostsze. 

Paradoksalnie spektakl-lekki,łatwy i przyjemny-jest wierny pisarzowi, temu czego z jego życia dotyka, co komentuje, opowiada. Z poczuciem humoru, delikatnością, umiarem neutralizuje mroczne kafkowskie napięcie. Dzieje się tak za sprawą równej, konsekwentnej gry aktorskiej całego zespołu, która pozwala na nakreślenie zabawnych, a jednak wiarygodnych, zróżnicowanych, barwnych portretów bohaterów, przedstawienie w inteligentnym skrócie ich charakterystyk, historii, losów. To zasługa także sprawnej reżyserii, dowcipnego scenariusza, tekstów piosenek Michała Walczaka. Powstał bardzo interesujący teatralny przekaz ośmielający się mówić o tematach poważnych w interpretacji nie poddającej się demonom ciemnej, bolesnej, słabej strony natury ludzkiej, fatum, życia. Przełamuje dominację niepewności, rezygnacji. Zachęca do spojrzenia na siebie i na to czego się doświadcza z dystansem. Jest dowodem odwagi i siły do szukania innej, nowej perspektywy, bo może być ona źródłem inspiracji, ratunku, radości. 

Szczególnie gorące brawa należą się Gołdzie Tencer, która kolejnym spektaklem udowadnia siłę pięknego dyrektorowania Teatrem Żydowskim. Teatrem, który ma tak ważny, różnorodny i na wysokim poziomie artystycznym repertuar grany przez ciągle  doskonalący swój warsztat zespół aktorski. Tu każdy widz ma szansę znaleźć dla siebie coś interesującego. Tu toczy się komunikatywny, twórczy dialog między widownią a sceną. Zwłaszcza w kontekście zbliżającego się 18. Festiwalu Kultury Żydowskiej Warszawa Singera. Powodzenia:)

CIRCUS KAFKA SCENA LETNIA TEATRU ŻYDOWSKIEGO (na motywach książki „Bagaże Franza K.. Podróż, której nigdy nie było” Remigiusza Grzeli )

reżyseria, scenariusz, teksty piosenek- Michał Walczak
muzyka- Marta Zalewska
scenografia i kostiumy- Joanna Walisiak
choreografia- Piotr Stanek
reżyseria świateł- Mariusz Jarosz
kamera dźwięk, światło, montaż- Piotr Pawlu
przygotowanie wokalne- Teresa Wrońska

Obsada: Marcin Błaszak, Monika Chrząstowska, Ewa Dąbrowska, Małgorzata Majewska, Sylwia Najah, Joanna Przybyłowska, Henryk Rajfer, Rafał Rutowicz, Piotr Sierecki, Monika Soszka, Alina Świdowska, Gołda Tencer, Ewa Tucholska, Maciej Winkler, Ernestyna Winnicka oraz gościnnie Sabina Drąg, Katarzyna Koziorz, Michał Słomka i Piotr Stanek. 

Premiera 24 czerwca 2021

Fot. Marek Zimakiewicz

https://www.teatr-zydowski.art.pl/spektakle/circus-kafka

GARDENIA FILIA AKADEMII TEATRALNEJ im.A.ZELWEROWICZA W BIAŁYMSTOKU

GARDENIA, spektakl wyreżyserowany przez Marka Idzikowskiego, to podróż w czasie kobiecości uwięzionej w nałogu alkoholowym, zależności od matki, spuściźnie marnej kondycji, przeznaczenia. Wtłaczanej w rolę podporządkowania, posłuszeństwa, powinności. Wędrującej z przepastną walizką w rygorze nieśmiertelnego stereotypu choć ze szczerą ufnością i niegasnącą nadzieją.

Poznajemy cztery pokolenia kobiet jednej rodziny. W miarę możliwości matka, córka, wnuczka, prawnuczka próbuje walczyć o zmianę swego losu. Każda stara się go kształtować, z godnością i pokorą jego ciosy znosić. Pragnie być kochana, szczęśliwa, spełniona.  Za każdym razem nie jest to łatwe, proste. Żadna z kobiet nie ma gwarancji, że osiągnie sukces ale stara się jak potrafi. Po okresie akceptacji warunków życia, przystosowywania się do zastanej rzeczywistości, podejmowania wysiłków, by utrzymać się na powierzchni, następuje długi okres prób radzenia sobie z samotnością, bezsilnością, biedą, głębokim rozczarowaniem. Ostatecznie kobiety z pokolenia na pokolenie toczą walkę nie o swój upragniony poziom życia ale o przetrwanie. Bez powodzenia. Ich życiorysy zdeterminowane są spuścizną materialną, mentalną, duchową, płcią, rolą społeczną narzuconą im przez patriarchat. Świat wokół nich jest pusty, mroczny, nieprzyjazny/brak scenografii/, odpocząć mogą tylko na krótko na czarnych, zgrzebnych krzesłach. Jedynie wielka, stara walizka, bagaż z marnymi skarbami, jak kula u nogi, towarzyszy im w drodze przez życie. Jest całym bogactwem i wielkim obciążeniem.

Marek Idzikowski wyreżyserował przedstawienie skromne ale przejmujące. Dzięki znakomitemu tekstowi Elżbiety Chowaniec, realistycznie zakorzenionemu w historii Polski, codziennej egzystencji Polaków oraz powściągliwej, skupionej na budowaniu portretów psychologicznych grze aktorskiej Zofii Straczyckiej, Karoliny Mazurek, Katarzyny Pilewskiej, Aleksandry Sapiaskiej udało się skomponować wzruszający przekaz silnie angażujący widza w przeżywanie indywidualnych losów kobiet, rozpoznawanie ich oczekiwań, pragnień, dociekanie przyczyn porażek. Cztery intymne, szczere wyznania/monologi wysublimowały portret kobiecości i łagodnej, posłusznej, i drapieżnej, tragicznej. Ocaliły jednak nadzieję, która nie pozwala się poddać, która stymuluje do poszukiwań, by to co niemożliwe stało się możliwe. To duży walor spektaklu, który mimo ujawnienia przygnębiających doświadczeń życiowych bohaterek, splątania emocjonalnego wśród najbliższych, pozwala optymistycznie patrzeć w przyszłość. Zachęca do kształtowania własnego losu. Mówi, że nie należy bać się żyć wbrew dziedziczonemu genotypowi płci, ról, nałogów. A nieobecność ojca, dobre rady matki, oburzenie babci, defetyzm prababci to ciężar, który hartuje, sprawdza, wzmacnia, uczy. Można go zignorować, znieść, po prostu zaliczyć w koszty samostanowienia, potraktować jak haracz od wywalczonej, wynegocjowanej, wypracowanej wolności. Bo nic nie popsuje smaku satysfakcji gdy panuje się nad własnym życiem, dostaje od niego czego się oczekuje. Bez względu na ponoszone ryzyko, bez względu na ostateczny skutek. Ból i łzy.

Gardenia w tym teatralnym obrazie nie jest kwiatem zła ale tradycyjnym symbolem miłości, urody, luksusu, siły. Tym odwiecznym, wymarzonym, upragnionym. Poważnym choć, jak wiadomo, podstępnym, złudnym, ulotnym. Wynoszącym wysoko poza granice własnych ograniczeń i pokoleniowych obciążeń. Ignorującym nieubłagane prawa ciężkiego, znojnego, przyziemnego życia.

GARDENIA

tekst: Elżbieta Chowaniec
reżyseria: Marek Idzikowski

występują:
Zofia Straczycka,
Karolina Mazurek,
Katarzyna Pilewska,
Aleksandra Sapiaska

opieka pedagogiczna: prof. dr hab. Bogdan Michalik

Spektakl warsztatowy studenta III roku na Kierunku Reżyseria, specjalność reżyseria teatru lalek filii Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Białymstoku

ODMĘT FILIA AKADEMII TEATRALNEJ im.A.ZELWEROWICZA W BIAŁYMSTOKU

ODMĘT to spektakl zapraszający do podróży w krainie wyobraźni. Surowy, minimalistyczny, oszczędny ale wzruszający, emocjonalny, zabawny. Otwiera widza na bogactwo znaczeń, które kryje najprostszy, najbanalniejszy, przypadkowy przedmiot, jeśli tylko zainteresowany zechce je odkryć, użyć, rozwinąć w opowieść. Jak nieznające granic, nieuznające ograniczeń, niebojące się niczego i nikogo dziecko. 

Na prostym, starym stole/statku/wyspie/w ciemnej otchłani wszędzie i nigdzie leży zwinięty w kłębek aktor/ Michał Ferenc/Sindbad Żeglarz/Piotruś Pan/mężczyzna/człowiek. Wokół leżą lub unoszą się przedmioty/śmiecie /towarzysze przygody tego snu/opowieści.  Błękitny kawałek materiału, dwa patyczki, zielona kartka, czerwony kawałek nie wiadomo czego, plastikowa torba, czarna giętka rurka, zużyty wieszak, mała latarka, porwany sznurek, pognieciony kawałek papieru w kształcie głowy lub księżyca, mała wycinanka człowieka, głowa ptaka w samotnym rejsie po odmęcie czasu mogą być w zależności od nadanego im znaczenia, kontekstu wszystkim. Przedmioty stają się bohaterami różnych przygód, historii, pantomimicznych scen, opowieści. 

Michał Ferenc używa niewielu słów ale odnosi się do nieskończonej ilości ich znaczeń. Buduje bardzo osobistą, intymną relację człowieka z otaczającym go światem bez względu na jego stan posiadania. Bo największym orężem jest siła jego wrażliwości, moc wyobraźni, umiejętność przystosowania. Pomysłowość, kreatywność, odwaga. Chęć tworzenia, uporczywego oswajania. Przymus wypełniania pustki, porządkowania, definiowania świata, siebie, manifestowania swoich wersji. Bezwstyd komunikowania ich, sprawdzania jak działają. Dążenie do panowania nad odmętem ludzkiego ducha i ciała, które domaga się uwagi, przyjaźni, ciepła. 

Marek Idzikowski wyreżyserował z sukcesem spektakl dla dzieci i dorosłych. Nawiązując do PRZYGÓD SINDBADA ŻEGLARZA  z BAŚNI 1001 NOCY wyczarował świat, w którym wszystko jest możliwe. Każdy pesymizm przekuwa w optymizm, bezsens w sens, bezwartościową rzecz w bezcennego przyjaciela. Dźwięk w melodię. Przypomina, że cokolwiek zdarzy się w naszym życiu, siła jest w nas, moc kreacji z nami. Sztuka nie jest niepotrzebną iluzją, balastem a potęgą. I basta!

ODMĘT

reżyseria: Marek Idzikowski
występuje: Michał Ferenc
muzyka: Michał Ferenc, Dawid Mkrtchyan
opieka pedagogiczna: Bernarda Bielenia

Etiuda powstawała jako egzamin w ramach zajęć Technika pracy z aktorem – sceny lalkowe w V semestrze na kierunku Reżyserii Filii Akademii Teatralnej im. A. Zelwerowicza w Białymstoku.premiera: 13 lutego 2019

zdjęcie:http://tcn.at.edu.pl/spektakl/odmet-gardenia/?fbclid=IwAR0sYnfBiuop2w03-dWz80Ot0NdyZzz5kKUFi-epSM-TeuGXI--bDFTGRq4

DIABŁY TEATR POWSZECHNY

DIABŁY, spektakl wyreżyserowany przez Agnieszkę Błońską, to rewers kobiecego wizerunku, wykreowany przez mężczyzn patrzących nań z pożądaniem kochanka, z poczuciem wyższości pana i władcy, demiurga, kreatora, Boga. To wkurwiona prawda. Sceniczna odpowiedź- performatywna, ostra, bezkompromisowa- na definiowanie, formatowanie, stwarzanie kobiet przez patriarchat na jego obraz i podobieństwo, tak by mu posłusznie służył. Jako kontrolowany, bezwolny, podległy second hand product. To brutalnie, bezpruderyjnie, oskarżycielsko wyrażona niezgoda na ubezwłasnowolnienie. Prowokacyjna demonstracja samostanowienia kobiet. Ich walka o prawo do równości, wolności i, no właśnie..., braterstwa. Odwet za wielowiekowe poniżenie, upokorzenia, marginalizowanie. Wykład o kobiecej naturze. Fizjologii, potrzebach. Bezwstydna manifestacja seksualności. Jako ostateczny desperacki wyraz dbałości o zachowanie szacunku do siebie samej.  Bez poprawności.

Przecież jest tylko jeden rodzaj istot na ziemi, rodzaj męski. Bo kobiecość jest zaledwie częścią jego genotypu. Z niego się narodziła, od niego jest uzależniana, jemu jest poddana. Z poczuciem niższości, z zahukanym, zredukowanym ego. W wiecznej roli oswojonego, wytresowanego, posłusznego zwierzęcia, któremu trudno się od swego przez mężczyzn przeznaczenia uwolnić. Wybić na odrębność, niepodległość, niezależność. I przeciw temu wtłaczaniu kobiet w niewolnictwo płci spektakl się buntuje. Wierzga i krzyczy. Odważnie oskarża.

Niemal gołe, zresetowane, nie mające nic do ukrycia, do stracenia aktorki- to komicznie, to histerycznie- wykładają historyczną spuściznę ubezwłasnowolniania i kobiecego ciała, i kobiecej duszy. Odcinają balast wymuszonej powinności, zrzucają ciężar narzuconej konieczności. Ich jedynym zadaniem jest świadome, konsekwentne poznanie kim są kobiety, jaki jest ich status, kondycja. Wprost przedstawiają czego chcą i pragną, dokąd zmierzają. Zgodnie z własnymi wymogami, potrzebami, na własnych warunkach, na równych z mężczyznami prawami, wynegocjowanymi kompromisami. Metodycznie, logicznie, z grupą wsparcia. Nic dziwnego, że przebieg dojrzewania do kobiecości jest brutalny. Trzeba się zresetować, zburzyć, co jej patriarchat, Kościół katolicki narzucił, co w niej zbudował wbrew jej woli.  Musi ostro zaprotestować, zdecydowanie odciąć się.  Męskość obrazić, obśmiać, zdezawuować. Poniżyć. By publiczność poczuła, czego kobiecość od zawsze doświadcza.

Rejestr męskich win jest długi, ich waga ciężka. Pycha, próżność, pożądanie, egotyzm, brak dowodu na miłość, odpowiedzialność, czułość, brak instytucji, systemu, męskiej jednostki  szacunku dla kobiet skutkuje bolesną karą.  Instrumentalnie traktowani mężczyźni /na widowni/ muszą doświadczyć na własnej skórze przemocy, wywieranej presji/pytania, zaczepki, oskarżenia/. Muszą odczuć lekceważenie, agresję, pogardę. Swoją nieważność. Choć są atakowani przez aktorki wprost i bezpardonowo, to dla nich dyskomfortu jedynie namiastka. A mimo to są niezadowoleni, zgorszeni, zdziwieni. Odrzucają krytykę, nie zgadzają się z tak obrazoburczą, seksualnie wyuzdaną, dosłowną formą teatralnej wypowiedzi. Cytującą mizoginizm św. Tomasza z Akwinu, słowa arcybiskupa Jędraszewskiego. Odbierają atak zbyt personalnie, zbyt  osobiście. Twierdzą, że to sztuka dla sztuki, dla emancypacji kobiet, dla samych swoich. Uzasadniona, mocna, słuszna ale zbyt hałaśliwa, ostentacyjna, zbyt brutalna, prosta. Gniewna.

Mylą się. Choć gra aktorska jest rozchełstana, szalona, głośna to własnie dzięki temu adekwatnie ilustruje desperacką, zakompleksioną, zahukaną sytuację kobiecej egzystencji, z klinczu której, wydaje się, nie ma wyjścia. Bunt jest groteskowy, demonstracja histeryczna, rejestr grzechów patriarchatu nie do odpuszczenia. Lekcja kobiecej anatomii, solidarności, seksualnego uświadomienia potrzebna ale w rozbrajający sposób łopatologiczna, żenująco poniżająca, wstydliwa. Spektakl demaskuje brak pomysłu na to jak być kobietą spełnioną, nie znajduje sposobu na zaspokojenie pragnień, ambicji, pogodzenie życiowych ról /matki, żony, kochanki w domu, pracy,.../. I nie wystarczy jej chyba siły, by być jedynie dla siebie samej piękną, prawdziwą, szczęśliwą. Pozostaje frustracja, demonstracja, walka. Furia rozczarowania. Głęboko tłumione marzenie o mądrej, czułej, długodystansowej miłości. Poczucie, że ma wpływ na własne wybory, życie, jest z krwi i kości człowiekiem a nie jedynie męskim produktem, klonem, cieniem.

A wystarczyłoby, by nie czuła się wykorzystywana, manipulowana, lekceważona a po prostu na równi z mężczyznami szanowana. Zwyczajnie przez nich i samą siebie kochana.

Diabły to nie kobiety, ale ci, którzy ukuli jej diabelski, grzeszny, gorszego sortu wizerunek. Im dłużej myślę o tym spektaklu, tym bardziej się upewniam, że to bardzo ważne, że podobnie jak Teatr Powszechny, się wtrąca. Jątrzy, oskarża, naucza. Burzy. Udowadnia zaangażowanie, nie jest obojętny. Pozwala wypowiedzieć się słabszym, obcym, innym. Zawsze stara się, ryzykuje, coś robi. Nie chowa się za neutralnością sztuki oswojonej, grzecznej, bezpiecznej.  Jeśli nawet wydaje się, że treść i forma jest zbyt drastyczna, to znaczy, że spełnia swoją rolę. Pozbawia spokoju, wyrzuca ze strefy komfortu. Każe czuć mocniej, myśleć inaczej. Walczy. Walczy jak potrafi, jak umie.

DIABŁY
reżyseria: Agnieszka Błońska
scenariusz, dramaturgia: Joanna Wichowska
scenografia: Robert Rumas
choreografia: Nina Chyżna
projekcje wideo i światło: Artur Sienicki
kostiumy: Arek Ślesiński
opracowanie muzyczne: Agnieszka Błońska
obsada: Karolina Adamczyk, Klara Bielawka, Aleksandra Bożek, Arkadiusz Brykalski, Oksana Czerkaszyna, Natalia Łągiewczyk, Maria Robaszkiewicz

premiera: 07.12.2019

zdjęcia: Teatr Powszechny

FIZYCY COLLEGIUM NOBILIUM

FIZYCY, znakomita komedia tragiczna Friedricha Dürrenmatta, jest czymś więcej niż doskonałą rozrywką, której istotą jest rozwiązywanie zagadki kryminalnej, podążanie za historiami miłosnymi, odkrywanie wątków szpiegowskich, obserwowanie zaskakujących zwrotów akcji. Stawia poważne pytania o nieprzewidywane skutki rozwoju wiedzy, wypieranie ze świadomości konsekwencji badań naukowych i odpowiedzialność świata nauki, szczególnie fizyków, za jego odkrycia. Podejmuje rozważania o  szaleństwie kryjącym się pod pozorami normalności, za maskami zwyczajności. Pokazuje ucieczkę w obłęd jako świadome działanie, sposób rozwiązywania trudnych moralnych dylematów. Poświęcania osobistych ambicji dla dobra ogółu. Zmusza do przemyślenia kwestii winy i kary za dokonane zbrodnie, te przewrotne gdy cel ma uświęcić środki, bo morderstwo jest koniecznością, wyborem mniejszego zła. Żelazną konsekwencją, racjonalnym skutkiem raz podjętej decyzji.

Friedrich Dürrenmatt jest mistrzem dramaturgii. Jego sztuki nie nudzą, nie męczą, nie są banalną jednowymiarową narracją. Pod prostotą rozgrywającej się akcji, lekkością gry konwencjami teatralnymi, kryje się poważna problematyka, skomplikowane ponadczasowe kwestie, złożone osobowości bohaterów.

Tak jest i tym razem w Collegium Nobilum, w sztuce wyreżyserowanej przez Marcina Hycnara. W przestrzeni rozświetlonej, jasnej, niemal sterylnej ekskluzywnego pensjonatu/ośrodka psychiatrycznego/więzienia z wyboru rozegrał się dramat. Została zamordowana młoda kobieta, pielęgniarka i dlatego toczy się śledztwo. Zaczyna się poszukiwanie prawdy, dociekanie powinności wobec tych, których się kocha, wyboru między szczęściem osobistym, interesem jednostki a dobrem rodziny, społeczeństwa, ludzkości. Ale od pierwszych chwil wyczuwa się dwuznaczność sytuacji, komizmu podkreślane przerysowaną charakteryzacją, rozbuchanymi fryzurami, kostiumami, zwariowaną choreografią. Waga tematów przełamywana jest dziwnym zachowaniem, nieoczekiwaną reakcją, grą słów bohaterów jakbyśmy obserwowali gabinet osobliwości. Ściera się kłamstwo z prawdą, iluzja z realem, groteska z powagą. Widz stopniowo, konsekwentnie, podstępnie wciągany jest w splątanie scenicznych, dramaturgicznych sprzeczności. Dzięki nim mocno się angażuje, doskonale bawi. Przebieranki, kamuflaże, gra pozorów, stosowanie uników, alogicznych wywodów, aktorstwo ostentacyjne i głośne, dynamiczne i nadekspresyjne, prowadzi do transformacji postaci, zaciera granice ostatecznego rozstrzygnięcia jak rzeczy się mają. Sygnały, że jest to gra, symulacja, zabawa są wyraźne. Jednak silne dramaturgiczne działanie sztuki/tekst, problematyka, konstrukcja/ nie pozwala ich zbagatelizować. W tej teatralnej ekspozycji dziwności szaleństwa jest metoda, by skłonić widza do myślenia.

Prawda jest oczywiście jedna i choć trudno ją zaakceptować, to brzmi jasno i logicznie. A jednak  pozostają wątpliwości. Nie można ich ani zignorować, ani rozwiać. Ludzkość zmaga się z nimi od początku swego istnienia. Człowiek od zawsze uczył się, rozwijał, eksplorował świat chcąc poznać jego naturę, sens, przeznaczenie, potencjał. Pragnął zrozumieć, jak działa, by przetrwać. Nic nie było i nie jest go w stanie powstrzymać. Nadal rozwój badań naukowych poszerza wiedzę. Pobożnym życzeniem pozostaje, by postęp zawsze służył dobru ludzkości. Licho nie śpi. Pokusa czerpania korzyści jest wielka. Wynika z przekonania, że kto wie więcej, ten sprawuje władzę nie tylko nad swoim życiem, ale i nad światem. Odkrycia naukowe to świetny interes, zarówno ekonomiczny, jak i polityczny. Manipulacyjny. Jest podstawą potęgi rządów nad duszą i materią świata.

Dlatego w sztuce Dürrenmatta największe tuzy naukowe: Herbert Georg Beutler jako Newton, Ernest Henryk Ernest jako Einstein, Jan Wilhelm Möbius jako twórca teorii wszystkiego, postanawiają uciec w szaleństwo, ukryć się przed światem, zerwać relacje z rodziną,  odtrącić a nawet zabić osoby, które ich kochały, by nie zdradzić swoich odkryć. Puszka Pandory jednak zostaje otwarta.  Ludzkość pozostaje w pułapce własnej natury. Musi rozwijać wiedzę, by móc się ratować/np. walka z wirusami/, rozwijając wiedzę może doprowadzić do swojego unicestwienia/np. groźba wojny atomowej/. Zagrożenia są poważne, standardy moralne wysokie ale też równie silna jest człowieka niegodziwość, próżność i pycha. Fizycy usiłują ukryć swoje odkrycia. Nie mogą powstrzymać się przed porzuceniem pracy nad wzorem działania świata, zdają sobie doskonale sprawę z tego, że mogą one być niebezpieczne, wykorzystane przeciw ludzkości. Nie trudno przewidzieć, że mogą to być działania całkowicie nieskuteczne.

W spektaklu są nawet gorzko śmieszne. Za sprawą reżyserii Marcina Hycnara. Za sprawą gry aktorskiej studentów i tego, że odwieczne dylematy ludzkości przepracowywane są na scenie przez bardzo młodych ludzi. To oni będą musieli zmierzyć  się z problemami, których nie udało się ludzkości dotąd rozwiązać. Mają szansę i swój udział w ponoszeniu odpowiedzialności za losy świata. Nie ma możliwości ucieczki. No chyba, że w szaleństwo, w obłęd. W wycofanie, w milczenie. Ale tego nikt nikomu nie życzy, bo byłoby to drastyczne, ostateczne, bardzo smutne rozwiązanie. Dezercja. Bitwa oddana walkowerem. Dürrenmatt w swej sztuce, artyści z reżyserem dowiedli, że zagrożenia są realne, nadal aktualne i czekają na rozbrojenie. Że sztuka się nie poddaje. Nie można myśleć, że to kolejna syzyfowa praca. Trzeba rozniecać w sobie, choćby za pomocą FIZYKÓW, zapał, siłę, nadzieję. Na pewno istnieje wzór na ludzkości ocalenie.

FIZYCY Friedrich Dürrenmatt

przekład: Irena Krzywicka i Jan Garewicz
reżyseria: Marcin Hycnar
scenografia i kostiumy: Martyna Kander
reżyseria światła: Karolina Gębska
asystentka reżysera: Agata Zdziebłowska
współpraca reżyserska/staż asystencki: Sławomir Narloch (III r. Kierunku Reżyseria)
OBSADA:
Doktor Matylda von Zahnd,
Psychiatra: Ina Maria Krawczyk / Elżbieta Maria Nagel
Marta Boll, przełożona pielęgniarek: Natalia Jędruś
Monika Stettler, pielęgniarka:Justyna Fabisiak / Malwina Laska
Uwe Sivers, starszy pielęgniarz: Sebastian Figat
Murillo, pielęgniarz: Mariusz Urbaniec
Herbert Georg Beutler zwany Newtonem, pacjent:Jędrzej Hycnar
Ernest Henryk Ernesti zwany Einsteinem, pacjent: Bartosz Bednarski
Jan Wilhelm Möbius, pacjent: Piotr Kramer
Misjonarz Oskar Rose: Mariusz Urbaniec
Lina Rose, żona misjonarza: Monika Cieciora
Adolf Fryderyk: Ina Maria Krawczyk / Elżbieta Nagel
Wilfryd Gaspar: Justyna Fabisiak / Malwina Laska
Jörg Lukas: Sebastian Figat
Ryszard Voss, inspektor policji: Michał Dąbrowski
Lekarz sądowy: Sebastian Figat
Guhl, policjant: Justyna Fabisiak / Malwina Laska
Blocher, policjant: Ina Maria Krawczyk / Elżbieta Nagel

Spektakl dyplomowy studentów IV roku kierunku aktorstwo.

Premiera: 27 i 28 stycznia 2020 r.

Zdjęcie:Collegium Nobilium